Henk rijdt in het goud.

Na 9,4 km tussen Monaco en Monaco ligt rit 1 achter ons. De individuele tijdrit leverde een winnaar op en, minstens even belangrijk, vers materiaal voor de eeuwige discussie over wie hier nu werkelijk verstand van koers heeft.

Henk van De Stampers pakt met 308 punten de dagzege. De winnende marge bedraagt 38 punten. Ruim genoeg voor enige zelfvoldaanheid, nog net niet genoeg voor een standbeeld. Een sterke prestatie, die ongetwijfeld bijzonder bescheiden in de groepschat zal worden aangekondigd.

Henk neemt de kroon over van Thib van Wout klasbak. Een machtswissel dus, al zal de vorige leider dat vermoedelijk liever omschrijven als een tactische terugtocht. Henk van De Stampers profiteert het meest en schuift 2 plaatsen op. Een bescheiden sprong in de tabel, maar doorgaans ruim voldoende om het zelfvertrouwen in de groepschat met minstens vijftig procent te verhogen. Onderaan blijft Niels achter. Daar spreekt men zelf liever over “ruimte voor progressie”; het klassement houdt het voorlopig eenvoudiger en noemt het de zesde plaats.